Miłość oblubieńcza. Ps 149

Miłość oblubieńcza. Ps 149

psalm149-2

Śpiewajcie Panu pieśń nową; *
głoście Jego chwałę w zgromadzeniu świętych.
Niech się Izrael cieszy swoim Stwórcą, *
a synowie Syjonu radują swym Królem.

Niech imię Jego czczą tańcem, *
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
Bo Pan lud swój miłuje, *
pokornych wieńczy zwycięstwem.

Niech się święci cieszą w chwale, *
niech się weselą na łożach biesiadnych,
chwała Boża niech będzie w ich ustach: *
to jest chwałą wszystkich świętych Jego.

Słowo Starego Testamentu niejednokrotnie ujawnia oblubieńczą miłość Boga do swego ludu. Świętość ludu, a więc oddzielenie (z hebrajskiego) podkreśla szczególne wybranie ludu Bożego, który dzięki Chrystusowi poszerzył się o inne owce. Dzięki temu ja również mogę się identyfikować w tej relacji  Oblubieńca i Jego Wybranej. Patrząc w ten sposób, psalm 149 mógłby brzmieć:

Śpiewaj Oblubieńcowi pieśń nową, głoś Jego chwałę Wybrana!
Niech Oblubienica cieszy się swym Oblubieńcem, niech Ukochana raduje się swym Królem.

Niech imię Jego czci tańcem, niech gra Mu na bębnie i cytrze.
Bo Oblubieniec miłuje swą Oblubienicę, jej pokorę wieńczy zwycięstwem.

Niech Wybrana cieszy się w chwale, niech się weseli na łożu biesiadnym.
Chwała Oblubieńca niech będzie w Jej ustach, to jest chwałą Wybranej Jego.

OjciecOjcze, dziękuję Ci za miłość, jaką w Twoim Synu obdarzyłeś swój lud. Dzięki Twemu Słowu wiem, że jesteśmy Twoją jedyną miłością. Twoim wybranym ludem, w nierozerwalnym oblubieńczym związku.